Myringotomia jest zabiegiem polegającym na wykonaniu niewielkiego nacięcia błony bębenkowej w celu umożliwienia odpływu płynu lub wydzieliny zgromadzonej w uchu środkowym.
Zalegająca wydzielina może powodować ból, uczucie rozpierania w uchu oraz pogorszenie słuchu. W określonych sytuacjach klinicznych konieczne jest jej chirurgiczne odprowadzenie, szczególnie gdy towarzyszą jej nasilone dolegliwości lub powikłania zapalenia ucha środkowego.
Podczas zabiegu lekarz wykonuje precyzyjne nacięcie błony bębenkowej, przez które usuwa wydzielinę z ucha środkowego. W odróżnieniu od tympanostomii sama myringotomia nie obejmuje założenia drenu wentylacyjnego. Powstały otwór zazwyczaj zamyka się samoistnie podczas gojenia. U dzieci zabieg najczęściej wykonuje się w krótkim znieczuleniu ogólnym.
Kwalifikacja do leczenia operacyjnego
Kwalifikacja rozpoczyna się od badania laryngologicznego, podczas którego lekarz ocenia wygląd błony bębenkowej oraz obecność płynu lub wydzieliny w uchu środkowym.
Pod uwagę brane są nasilenie bólu, przebieg infekcji, skuteczność dotychczasowego leczenia oraz ewentualne objawy wskazujące na rozwój powikłań.
W razie potrzeby wykonywane są dodatkowe badania, takie jak tympanometria, badanie słuchu lub diagnostyka związana z podejrzeniem powikłań zapalenia ucha.
Lekarz ocenia, czy wystarczające będzie samo nacięcie błony bębenkowej, czy bardziej odpowiednim rozwiązaniem będzie założenie drenu wentylacyjnego. W przypadku przewlekłego wysięku samo nacięcie błony bębenkowej zwykle nie stanowi trwałego rozwiązania problemu.
Opieka pooperacyjna
Po zabiegu dziecko pozostaje pod obserwacją personelu medycznego. Przy niepowikłanym przebiegu i prawidłowym wybudzeniu ze znieczulenia możliwy jest powrót do domu tego samego dnia. Jeśli zabieg przeprowadzono z powodu ciężkiej infekcji lub jej powikłań, konieczność hospitalizacji może wynikać z choroby podstawowej.
Przez krótki czas po nacięciu błony bębenkowej może pojawiać się niewielka ilość wydzieliny z ucha. Ból i uczucie rozpierania zwykle stopniowo ustępują wraz ze zmniejszeniem ciśnienia w uchu środkowym.
Rodzice otrzymują indywidualne zalecenia dotyczące pielęgnacji ucha, ewentualnego leczenia farmakologicznego oraz ochrony przed dostawaniem się wody do czasu zagojenia błony bębenkowej.
Podczas kontroli laryngologicznej lekarz ocenia proces gojenia oraz sprawdza, czy nie dochodzi do ponownego gromadzenia się wydzieliny. W razie potrzeby wykonywane jest badanie słuchu.
Nasilający się ból, gorączka lub utrzymujący się wyciek z ucha wymagają ponownej oceny lekarskiej.